Odwiedzający wyspy nawet teraz, na początku XXI wieku, mogą jeszcze zobaczyć, jak odbywa się wianie ziarna na kamiennym klepisku i jak w opalanym drewnem piecu wypieka się chleb. Osioł lub muł to nadal podstawowy środek transportu, używany przez wieśniaków w stromym, górzystym terenie. Dzisiaj nie miele się już ziarna na wyspach. Wiatraki, które przetrwały do naszych czasów na niektórych z nich, jak na przykład na Mikonos, zostały przerobione na stylowe kwatery dla letników. A mąkę piekarnie sprowadza ją z dużych młynów na lądzie stałym. Wielkie, szybkie i nowoczesne promy, śmiga jące wodoloty i odrzutowce zastąpiły tradycyjne kaiki i staroświeckie parowce, wydatnie przyczyniając się do zmniejszenia odległości między wyspami a Grecją kontynentalną i resztą świata. Mieszkańcy wysp pozbawionych możliwości korzystania z transportu powietrznego zazdroszczą tym, którzy mają u siebie lotniska; większość wyspiarzy uważa, że nic tak nie wpływa na rozwój turystyki, jak loty czarterowe.